باز هم خبر آمد؛ باز هم تصادف، باز هم آمبولانس، باز هم بیمارستان و در نهایت باز هم خبر تلخ «جان باختن» چند نفر از همشهریانمان. ۱۲ شهریورماه، تنها در دو حادثه در محورهای اطراف شاهرود، پنج نفر جان خود را از دست دادند.
در محور شاهرود_مجن، برخورد یک دستگاه تیبا با کامیون، سه قربانی گرفت؛ در این حادثه تلخ مصطفی واحدی رئیس و محمدرضا عبادیانی و مریم سادات میرحسینی دو نفر از کارکنان حوزه هنری شاهرود و از هنرمندان و فعالان اجتماعی تراز اول کشور در مسیر بازگشت از مأموریت جان باختند. چند روز پیش از آن نیز در ابتدای جاده چاهجم، برخورد یک تریلی با دو دستگاه پژو ۴۰۵ یک کشته و هشت مصدوم بر جای گذاشت.
سؤال اینجاست: تا کی باید شاهد جان باختن عزیزانمان در جادههای شاهرود باشیم؟ مسئولان بارها از نقطه حادثهخیز خوابآلودگی، سرعت غیرمجاز و بیاحتیاطی رانندگان سخن گفتهاند؛ اما آیا همه ماجرا همین است؟ اگر یک نقطه بارها حادثه میدهد، آیا نمیتوان با اصلاح هندسی، روشنایی، نصب تجهیزات کنترلی، ایمنسازی حاشیه راه و ایجاد زیرساختهای لازم، احتمال وقوع حادثه یا شدت آن را کاهش داد؟ آیا جان انسان ها کمتر از بودجه های هزار میلیاردی است که در کشور تلف می شوند؟ محور شاهرود ـ طرود ـ معلمان سالهاست در افکار عمومی با عنوان تلخ جاده مرگ شناخته میشود.
این مسیر حدود ۱۴۰ کیلومتر طول دارد و ۹ نقطه حادثهخیز در آن شناسایی شده است. بر اساس گزارشهای منتشرشده، این محور در سال ۱۴۰۴ به تنهایی ۲۰ کشته داشته است. حتی برای بهسازی بخشی از این مسیر، یک هزار میلیارد ریال اعتبار اختصاص یافته است؛ اما پرسش مردم این است که اثر این اعتبارات را چه زمانی در امنیت جاده خواهند دید؟ از سوی دیگر، محور شاهرود ـ مجن (توسکستان) نیز وضعیت نگرانکنندهای دارد؛ مسیری که در برخی نقاط با عرض کم، پرتگاه، تردد خودروهای سنگین و شرایط خاص جغرافیایی همراه است و حالا بار دیگر با از دست رفتن سه شهروند، زنگ خطر آن به صدا درآمده است. اما مشکل فقط جاده نیست. خودروهای داخلی نیز بخشی از این معادله تلخ هستند، مردم سالهاست هزینه خودروهایی را پرداخت میکنند که انتظار دارند حداقل از استانداردهای قابل قبول ایمنی برخوردار باشند. نمایندگان مجلس تا کی باید در مقابل رانت و کم فروشی خودروسازان سکوت کنند؟! جناب استاندار؛ جناب نماینده مجلس؛ جناب امام جمعه و جناب فرماندار ویژه شاهرود!!!! این یادداشت قرار نیست تقصیر تمام تصادفات را متوجه یک دستگاه یا یک مسئول کند. راننده، خودرو، جاده، فرهنگ رانندگی، نظارت و امدادرسانی، همه در کاهش تلفات نقش دارند. اما وقتی یک محور بارها قربانی میگیرد، دیگر نمیتوان فقط به توصیه با احتیاط رانندگی کنید بسنده کرد.
مردم از مسئولان اقدام میخواهند، نه فقط جلسه و مصاحبه. انتظار میرود نقاط حادثهخیز محورهای شاهرود ـ مجن و شاهرود ـ طرود بهصورت ویژه و فوری بررسی شوند و روند اجرای طرحهای ایمنسازی نیز شفاف به مردم اعلام شود. تا کی باید برای هر تصادف، فقط آمار فوتیها را بشماریم؟ هر عدد در جدول تلفات، یک انسان است؛ یک پدر، مادر، فرزند، همسر، خواهر یا برادر. جاده امن، مطالبه سیاسی نیست؛ حق مردم است. و امروز مردم شاهرود یک سؤال ساده دارند: تا کی باید عزیزانمان قربانی جادههایی شوند که سالهاست نقاط حادثهخیزشان را میشناسیم؟