سیدمحمد ظمانی، کارشناس ارشد مدیریت دولتی (تحول)
توسعه با “تغییر” مخالف نیست؛ اما توسعه با تغییرات مکرر و بیبرنامگی مدیریتی سازگار نیست.
فرماندار، عالیترین مقام اجرایی دولت در شهرستان است و بخش مهمی از هماهنگی میان دستگاههای اجرایی، پیگیری پروژههای ملی و استانی، جذب سرمایهگذاری و حل مسائل شهرستان بر عهده اوست. طبیعی است مدیری که تازه به این جایگاه میرسد، ماههای نخست را صرف شناخت ظرفیتها، مشکلات، مدیران و مناسبات شهرستان کند.
حال اگر پیش از آنکه برنامههایش به مرحله نتیجه برسد، تغییر کند، بخشی از زمان و انرژی دستگاه اجرایی دوباره صرف «شروع از صفر» خواهد شد. نگاهی به سالهای اخیر شاهرود نشان میدهد این شهرستان بارها شاهد جابهجایی در رأس مدیریت اجرایی خود بوده است؛ بررسی سوابق نشان میدهد از سال ۱۳۹۵ تاکنون، هفت نفر در جایگاه فرماندار شاهرود قرار گرفتهاند؛ سیدمحمدرضا هاشمی، محمدکرم محمدی، احمد خرم(سرپرست)، نادر فخری، ابوطالب جلالی، محمدحسن آصفری و اکنون مهدی براری بهعنوان سرپرست.
مسئله اینجا دفاع یا مخالفت با هیچیک از این مدیران نیست؛ مسئله، ثبات مدیریتی و استمرار برنامههاست. شاهرود برای حل مشکلاتی مانند آب، راه، اشتغال، سرمایهگذاری، گردشگری، محیطزیست و توسعه زیرساختها، به برنامههایی فراتر از عمر یک مدیر نیاز دارد. اگر هر فرماندار با ورود خود بخشی از مسیر را از نو تعریف کند و با رفتن او اولویتها تغییر کند، طبیعی است که رسیدن به نتیجه دشوارتر شود. امروز سؤال مردم شاهرود فقط این نیست که «فرماندار چه کسی است؟»؛ سؤال مهمتر این است: برنامه توسعه شهرستان چیست، چه میزان از آن اجرا شده و چه کسی مسئول ادامه آن خواهد بود؟ فرماندار میآید و میرود؛ اما شاهرود میماند، بنابراین آنچه باید ثابت بماند، نه الزاماً یک فرد، بلکه نقشه راه توسعه شهرستان است.
شاید وقت آن رسیده باشد که در انتخاب مدیران اجرایی شاهرود، علاوه بر نام و رزومه افراد، یک سؤال جدیتر نیز مطرح شود: برای اجرای یک برنامه چهار یا پنجساله، چقدر ثبات مدیریتی در نظر گرفتهایم؟ امروز شاهرود نیاز به سیاسی کاری ندارد نیاز به مدیریت قوی در بهره برداری از ظرفیت ها و حل موانع دارد، این امر فقط با انتصاب مدیری قدبلند با تجربه ای در سطح نام شاهرود دارد خواه بومی باشد یا غیر بومی یادمان نرود با تغییر مدیران مطالبات اصلی مردم و شاهرود کم نمی شود و تقلیل پیدا نمی کند؛ تامین آب پایدار، توسعه راه ها، راه اندازی فرودگاه، حفظ محیط زیست(تعطیلی کامل معدن بوکسیت)، توسعه گردشگری، سلامت و آموزش، رفع بیکاری با توسعه صنعت، معدن وکشاورزی مورادی است که نه تنها از ارزش آن ها کم نمی شود بلکه روز به روز بزرگتر می گردد. امیدوارم روزی برسد که نام ها با عمل ها ماندگار شود.