خبرنگاری شغلی مقدس است که ابزارهایی را در اختیار فرد قرار میدهد تا بتواند چالشها و ظرفیتهای جامعه را به تصویر بکشد و آنها را برای افکار عمومی روشن کند. خبرنگار گاهی مطالبهگر نیز میشود و حقوق مردم را از مسئولان مطالبه میکند.
همانطور که اشاره شد، عنوان خبرنگاری فرصت و بستری را برای افراد فراهم میکند تا بتوانند با مسئولان در سطوح مختلف، از میانی تا ارشد، ارتباطی مستقیم و بیواسطه برقرار کنند؛ امکانی که شاید برای سایر افراد جامعه بهراحتی فراهم نباشد.
اکثر خبرنگاران به اخلاق رسانهای پایبند هستند و اجازه نمیدهند این شغل شریف، حساس و دشوار به واسطه سوءاستفاده و رانت آلوده شود؛ اما در این میان، معدود افرادی نیز وجود دارند که با سوءاستفاده از عنوان خبرنگاری و اختیارات و اعتمادی که رسانه در اختیارشان قرار داده است، نقابی بر چهره میزنند و برای خود کیسههایی دوختهاند!
امروز درباره باجنیوزها صحبت نمیکنیم که خود حدیث مفصل دیگری است. امروز میخواهیم درباره افرادی سخن بگوییم که با ظاهری آرام و متین، گاهی در کنار فعالیت خبری و گاهی در پوشش کار رسانهای، به سراغ سرمایهداران، تولیدکنندگان و معدنداران میروند و با استفاده از رانت اطلاعاتی و ارتباطاتی که در اختیار دارند، به دنبال امضاهای طلایی و کارگشاییهایی هستند که از دسترس سایر افراد خارج است.
اگر سیستم اداری سالم باشد، نیازی به رانت اطلاعاتی نیست و اگر مدیران وظایف خود را بهدرستی انجام دهند، نیازی به امضای طلایی یک خبرنگار نخواهد بود.
شأن خبرنگاری نیز ایجاب نمیکند که فردی بهطور مداوم در راهروهای ثبت اسناد، شهرداری، مسکن و شهرسازی، جهاد کشاورزی و میراث فرهنگی، برای تغییر کاربری املاک و پیگیری امور خارج از ضوابط، رفتوآمد کند و در قبال آن درصدی بابت کارچاقکنی دریافت کند.
همچنین شأن این حرفه اجازه نمیدهد که فردی به دنبال تأمین گچ، سیمان و آجر برای امور عمرانی یک فعال معدنی باشد یا از معدندار و صنعتگر دیگری بخواهد که برای رفع مشکلات انرژی، دریافت تسهیلات یا پیگیری امور مرتبط با ستاد تسهیل و رفع موانع تولید، وارد عمل شود و کارها را برای او رتقوفتق کند.
بماند که چه مبالغی ممکن است در چنین مناسباتی جابهجا شود؛ مناسباتی که گاهی میتواند به بهای بستهشدن چشم خبرنگار بر مشکلات و تخلفات همان دستگاه اجرایی یا حوزه فعالیت اقتصادی تمام شود!
اما چشمان اصحاب رسانهای که همواره دغدغهای جز درد مردم نداشتهاند، بیدار است.
اینجاست که از مسئولان و متولیان امر انتظار داریم نظارت بیشتری بر رعایت اخلاق حرفهای در میان فعالان رسانهای داشته باشند. همچنین مدیران دستگاههای اجرایی باید بدون هیچگونه چشمداشتی، دست افراد سوءاستفادهگر را از رانت، روابط ناسالم و امضاهای طلایی کوتاه کنند.
بیتردید، زمانی که چنین مناسباتی پایان یابد، رسانه سلامت و اعتبار واقعی خود را بازخواهد یافت و در پی آن، اعتماد عمومی و سلامت جامعه نیز تقویت خواهد شد.
تحریریه ندای شاهوار جوان همواره به سلامت رسانه ای اعتقاد داشته و با هرگونه سواستفاده از این عنوان مقدس مقابله نموده است.
