سال‌هاست در محمدآباد پوشاک تولید می‌کنیم؛ کارگاه‌هایی که برای ده‌ها و صدها نفر اشتغال ایجاد کرده‌اند و محصولاتشان راهی بازارهای استان سمنان و خراسان می‌شود. اما سؤال اینجاست؛ چرا با وجود این ظرفیت، صنعت پوشاک محمدآباد هنوز نتوانسته جایگاه واقعی خود را پیدا کند؟
مشکل فقط تولید نیست. ما تولیدکننده‌ایم، اما زنجیره تولید و فروش کامل نداریم. محصول را تولید می‌کنیم و در نهایت بخش قابل توجهی از سود، نه نصیب تولیدکننده، بلکه نصیب واسطه‌ها می‌شود. وقتی تولیدکننده از بازار نهایی فاصله داشته باشد، طبیعی است که انگیزه توسعه و سرمایه‌گذاری هم کاهش پیدا کند.
از طرف دیگر، هزینه‌های تولید روزبه‌روز بیشتر شده است. قیمت پارچه و مواد اولیه افزایش پیدا کرده، هزینه بیمه فشار زیادی به کارگاه‌ها وارد می‌کند و در مقابل، قدرت خرید بازار هم محدود است. نتیجه این شرایط را امروز در مهاجرت جوانان می‌بینیم؛ جوانی که باید در محل زندگی خودش شغل داشته باشد، وقتی درآمدش با هزینه‌های زندگی تناسب ندارد، راهی سمنان و شهرهای بزرگ‌تر می‌شود.
ما نمی‌گوییم حمایت ویژه می‌خواهیم؛ می‌گوییم ظرفیت موجود را ببینند، بیش از ۱۰۰ واحد تولیدی در حوزه پوشاک، سرمایه‌ای است که سال‌ها در این منطقه شکل گرفته و می‌تواند توسعه پیدا کند.
اگر قرار است این صنعت جان بگیرد، باید برای آن برنامه مشخص وجود داشته باشد؛ از ایجاد یک شهرک صنعتی کوچک تخصصی پوشاک گرفته تا ایجاد بازارچه‌ای در مسیر تهران ـ مشهد که بتواند محصولات تولیدکنندگان منطقه را مستقیماً به مسافران و مشتریان عرضه کند.
محمدآباد فقط به دنبال ایجاد کارگاه جدید نیست؛ ما می‌خواهیم همین کارگاه‌هایی که امروز فعال‌اند، بتوانند ادامه دهند، نیروی جوان خود را حفظ کنند و از تولیدشان درآمد واقعی به دست آورند.
حتی مشکلات زیرساختی مانند آب شرب و ساماندهی قنات‌ها نیز نباید جدا از مسئله اقتصاد منطقه دیده شود. توسعه وقتی پایدار است که هم تولیدکننده بتواند بماند و هم مردم بتوانند در منطقه زندگی کنند.
محمدآباد ظرفیت تولید دارد؛ آنچه کم دارد، اتصال این ظرفیت به بازار و یک تصمیم جدی برای حمایت از تولید محلی است.